Vorig jaar mei waren we met mijn familie een weekje op vakantie. Op een van de avonden deden we samen bijbelstudie. Aan het einde van de avond vroegen wij aan de Heer Jezus of hij ons wilde vertellen wie wij zijn. Ook ik stelde in gedachten de vraag: "Wie zegt u dat ik ben?" Geen antwoord. Het bleef stil. Ik hoorde Caroline’s horloge tikken. Ik hoorde de ademhaling van de anderen, maar verder bleef het stil. Ik probeerde te luisteren naar wat de Heer zou zeggen, maar langzamerhand dwaalden mijn gedachten af (zoals wel vaker met bidden).
Ik dacht terug aan de film, die we de avond tevoren met elkaar bekeken hadden: "De kronieken van Narnia: de Leeuw, de Heks en de Kleerkast." Ik dacht terug aan de laatste veldslag, waarbij een neushoorn en een centaur de aanval openden op de Witte Heks, maar beiden faalden in hun poging de heks te verslaan. Plotseling gaf de Heer antwoord op mijn vraag: "Mark, je wilt graag zo’n wijze, statige centaur zijn, maar jij bent een neushoorn. Zo heb ik je gemaakt. Het is goed om een neushoorn te zijn. Ik heb je krachtig geschapen. Je kan veel voor mij betekenen in mijn Koninkrijk, maar je kan ook veel kapot maken. Luister dus goed naar wat ik je zeg."
God sprak ook tot Caroline. Zij moest denken aan het boekje "Grote Beer, Kleine Beer" wat we vaak met de jongens gelezen hebben. In het verhaal wil Kleine Beer net zo groot en snel worden als zijn moeder. In de koude poolsneeuw laat Moeder Beer haar kleine ijsbeer zien hoe het is om groot te zijn, maar ook dat het best leuk is om nog klein te zijn. Het verhaal eindigt met "…want je bent goed zoals je bent." En dat waren woorden naar Caroline’s hart.
God sprak ook tegen mijn broer en schoonzus, maar tegen mijn ouders sprak hij niet. Zij hoorden niets. Toch was het goed en ook zo gaf hij antwoord. Het was goed om samen te zijn. Woorden zijn soms overbodig. Ook God spreekt alleen wanneer hij de stilte kan verbeteren.
11 April 2007 at 20:26
Je bent een neushoorn! Da’s eigenlijk fantastisch Mark. Lees het boek van Erwin McManus – the Barbarian Way – maar, je zal op zijn minst moeten glimlachen.
23 April 2007 at 19:02
Nou, fantastisch… Ik vond het eerst niet zo heel fantastisch, hoor. Toen ik die avond vertelde wat God tegen mij zei, schoot iedereen meteen in de lach. “Een neushoorn? We dachten meer aan een olifant in een porseleinkast!” was de eerste reactie. Tsja, dat was toch even slikken. Ik weet dat ik af en toe wat bot kan zijn, maar op zo’n spontante blijk van (h)erkenning had ik niet gerekend.
Maar gek eigenlijk, he? Ik wilde graag een centaur zijn en op jouw weblog schreef je dat je graag een magere neushoorn wilde zijn. Waarom zijn we niet gewoon tevreden met onszelf? Waarom willen we vaak anders zijn dan God ons heeft gemaakt?
Daarom vond ik ook zo mooi wat God tegen Caroline zei. “Je bent goed zoals je bent.” Het hielp mij om gewoon te accepteren dat God mij als een neushoorn heeft gemaakt en de lol ervan in te zien. God heeft volgens mij een hoop pret gehad toen hij mij bedacht. Zo’n gedachte helpt mij ook om mijzelf niet al te serieus te nemen. Zo kan ik mijn sterke kanten vieren en oog blijven houden voor mijn zwakke kanten.