"Bouw je leven op het fundament van je zeer heilige geloof."

Jullie hadden nog het derde deel tegoed. Zoals ik in deel 2 al schreef, kunnen we onze groei stimuleren door goed te eten en voldoende te bewegen. Wat is voldoende bewegen? Elke zondag naar de kerk gaan? Nee! Leven met Jezus is fundamenteel anders. Voldoende bewegen is gewoon gaan doen wat hij tegen ons zegt. Iemand heeft eens gezegd dat een van de grootste problemen in de kerk vandaag onverteerde theologie is. Ik denk dat het waar is. We weten wel een hoop, maar we doen er niets mee.

Het lijkt wel of we als volgelingen van Jezus massaal aan boulimia nervosa lijden. We stoppen ons vol met allerlei informatie over Jezus om het er vervolgens weer uit te gooien. Dat is toch raar? Jezus maakt ons met het volgende verhaal duidelijk dat we ons soms maar dwaas gedragen.

Waarom roepen jullie "Heer, Heer" tegen mij, maar doen jullie niet wat ik zeg? Ik zal jullie vertellen op wie degene lijkt die bij me komt, naar mijn woorden luistert en ernaar handelt: hij lijkt op iemand die bij het bouwen van zijn huis een diep gat groef en het fundament op rotsgrond legde. Toen er een overstroming kwam, beukte het water tegen het huis, maar het stortte niet in omdat het degelijk gebouwd was. Wie wel naar mijn woorden luistert maar niet doet wat ik zeg, lijkt op iemand die een huis bouwde zonder fundament, zodat het meteen instortte toen het water ertegen beukte en er alleen een bouwval overbleef. (Lukas 6:46-49)

Hoe worden we als volgelingen van Jezus wijs? Hoe bouwen we goed op zijn fundament? Hebben we nog meer informatie nodig? Nog meer preken en bijbelstudies? Nee! Het verschil tussen de wijze en de dwaze man zit ‘m niet in het naar Jezus gaan en naar hem luisteren. Het verschil zit ‘m in het doen wat Jezus zegt. Wij hebben niet nog meer preken en bijbelstudies nodig. We hebben nodig dat we elkaar gaan helpen om wat we weten om te zetten naar praktische daden in ons leven.

Wanneer wij elkaar niet helpen om in beweging te komen en elkaar alleen maar meer kennis verstrekken, maken we elkaar alleen maar dwazer in de ogen van Jezus. Misschien moesten we maar eens stoppen met al die preken en bijbelstudies. Laten we in plaats daarvan elkaar gaan helpen te doen wat we weten. Laten we stoppen met Jezus te "vergoogle’n." Laten we stoppen met allerlei interessante informatie in ons te nemen op zonder er iets mee te doen. Echte kennis van God komt door openbaring en gehoorzaamheid. Wanneer we elkaar echt gaan helpen om Jezus te gaan gehoorzamen, dan pas worden dwaze mensen wijs.

Leven met Jezus is radicaal en fundamenteel anders dan wij vaak denken. Jezus geeft ons alles wat we nodig hebben om werkelijk goed te leven. (2 Petrus 1:2-3) Van binnenuit gaat hij ons veranderen en gaan wij groeien. Laten wij ook ons deel doen. Hij geeft de groei, maar laten we niet vergeten onze groei te stimuleren door goed te eten en voldoende te bewegen. Laten we ons voeden met wat Jezus tegen ons zegt, van hemzelf genieten en in beweging komen door te gaan bouwen aan zijn koninkrijk. Leven met Jezus is de handen uit de mouwen steken en aan de slag gaan, want daar groeien we juist weer van. Zo maken we de cirkel rond – zoals de Meester zelf al zei:

"Mijn voedsel is: de wil doen van hem die mij gezonden heeft en zijn werk voltooien." (Johannes 4:34)

Met dank aan Matthijs Vlaardingenbroek’s wijze woorden, die later boven kwamen drijven, en Marc van der Woude voor het doorgeven van de vergoogle uitspraak.

Duplo-geloof (deel 3/3) is a post from Mark's Mind Map.

"Wat wil de Here God dan tegen mij zeggen, Timo?" vraag ik, terwijl ik de mobiel aanpak en bij mijn oor houd. "De Here God wil een watje worden," hoor ik Timo zeggen. "Huh? Wat zeg je nou, Timo?" vraag ik vol verbazing. "De Here God wil in je hartje wonen," roept Caroline vanuit de badkamer met Timo in koor. "O… wauw! Da’s heel mooi, Timo, om te horen dat de Here God in mijn hartje wil wonen," antwoord ik nu ik goed versta wat hij zegt. "Hij woont er al ook een tijdje. Weet je ook wat de Here God doet wanneer hij in je hartje woont, Timo?" vraag ik hem. "Dat weet ik niet," zegt hij op de manier wanneer hij soms wel iets weet, maar het niet goed onder woorden kan brengen. "Hij helpt je die dingen te doen, die hij fijn vindt, en die jij ook fijn vindt," flap ik er uit. "En hij helpt je om goed voor anderen te zorgen." Hij kijkt mij aan of ik net een vreselijk open deur ingetrapt hebt. [Later besef ik mij dat mijn spontane antwoord eigenlijk niets anders is dan de samenvatting van de bijbel: "Heb God lief boven alles en je naaste als je zelf." (Matteüs 22:34-40) Hoezo open deur?] "Weet je wat de Here God tegen jou wil zeggen, Timo?" vraag ik hem. "Nee, papa." "Dat hij heel veel van jou houdt en je een dikke knuffel wil geven," waarop ik hem de telefoon terug geef en hem een dikke knuffel geef. Dan – met een big smile – draait hij zich om en loopt – wederom met Luuk aan zijn zij – naar Caroline, waar het gesprek zich ongeveer herhaalt.

Later vraag ik hem nog: "Timo, moet de Here God nog in je hartje komen wonen of woont hij er al?" "Al een klein beetje," zegt hij met het grootste zelfvertrouwen en gaat weer verder met spelen. "Heel mooi, jongen." zeg ik terwijl ik verder ga met mijn huishoudelijke taken. "Ik ben heel blij dat te horen."

God aan de telefoon is a post from Mark's Mind Map.

Ik dacht terug aan de film, die we de avond tevoren met elkaar bekeken hadden: "De kronieken van Narnia: de Leeuw, de Heks en de Kleerkast." Ik dacht terug aan de laatste veldslag, waarbij een neushoorn en een centaur de aanval openden op de Witte Heks, maar beiden faalden in hun poging de heks te verslaan. Plotseling gaf de Heer antwoord op mijn vraag: "Mark, je wilt graag zo’n wijze, statige centaur zijn, maar jij bent een neushoorn. Zo heb ik je gemaakt. Het is goed om een neushoorn te zijn. Ik heb je krachtig geschapen. Je kan veel voor mij betekenen in mijn Koninkrijk, maar je kan ook veel kapot maken. Luister dus goed naar wat ik je zeg."

God sprak ook tot Caroline. Zij moest denken aan het boekje "Grote Beer, Kleine Beer" wat we vaak met de jongens gelezen hebben. In het verhaal wil Kleine Beer net zo groot en snel worden als zijn moeder. In de koude poolsneeuw laat Moeder Beer haar kleine ijsbeer zien hoe het is om groot te zijn, maar ook dat het best leuk is om nog klein te zijn. Het verhaal eindigt met "…want je bent goed zoals je bent." En dat waren woorden naar Caroline’s hart.

God sprak ook tegen mijn broer en schoonzus, maar tegen mijn ouders sprak hij niet. Zij hoorden niets. Toch was het goed en ook zo gaf hij antwoord. Het was goed om samen te zijn. Woorden zijn soms overbodig. Ook God spreekt alleen wanneer hij de stilte kan verbeteren.

Neushoorn is a post from Mark's Mind Map.

"Als jullie geloof hebben als een radijsje…"
parafrase van een uitspraak van Jezus

We gaan verder waar we gebleven waren: leven met Jezus is radicaal anders en met radicaal bedoel ik: terug naar de wortels. Radicaal komt namelijk (net als radijsjes) van het Latijnse woord voor wortel: radix. Hoe heeft Jezus het leven met hem bedoeld? Hoe kijkt hij er tegenaan? Jezus maakt het met een heel eenvoudig verhaaltje duidelijk. Ik vind dit zo gaaf. We houden preken van 30 minuten, waarin we alles voorkauwen en in den treuren uitleggen. Jezus legt in een paar zinnen de kern bloot en prikkelt je om zelf te zoeken naar de betekenis. Ook hierin is Jezus radicaal anders. Maar goed, hoe is leven met Jezus bedoeld of anders gezegd: hoe werkt het koninkrijk van God?

"Het is met het koninkrijk van God als met een mens die zaad uitstrooit op de aarde: hij slaapt en staat weer op, dag in dag uit, terwijl het zaad ontkiemt en opschiet, ook al weet hij niet hoe. De aarde brengt uit zichzelf vrucht voort, eerst de halm, dan de aar, en dan het rijpe graan in de aar. Maar zo gauw het graan het toelaat, slaat hij er de sikkel in, omdat het tijd is voor de oogst." (Markus 4:26-29)

Leven met Jezus heeft in de eerste plaats te maken met groeien, groeien vanuit de wortel. Leven met Jezus is zo relaxed, want groeien gaat vanzelf. De man uit het verhaal weet niet hoe het werkt en dat hoeft ook niet. Het zaad ontkiemt, groeit en bloeit uit zichzelf. De man kan er absoluut niets aan doen het zaad te laten groeien. Hij leeft gewoon zijn leven, terwijl het zaad groeit. Het leven wat in het zaadje verborgen zit komt vanzelf tot uiting. Zo is het met leven met Jezus ook. Het gaat er niet om of we nu allemaal snappen hoe het leven met Jezus nu precies werkt. Het werkt. Hij werkt. Punt. Wanneer Jezus in ons hart komt wonen, gaat zijn levensveranderende kracht in ons groeien. Daar kunnen we zelf niets aan doen. Daar hoeven we niets aan te doen, dat is zijn werk. Laat dat maar eerst eens goed tot ons doordringen. God geeft groei (1 Kor. 3:7) en daar kunnen we niets aan af of aan toe doen.

Hoeven of kunnen we dan helemaal niets te doen om te groeien? Moeten we dan maar op ons gat gaan zitten? Ja en nee. God geeft de groei, maar we kunnen wel onze groei stimuleren of belemmeren. Hoe groeien we als mens goed? Door goede voeding en voldoende beweging. Op voldoende bewegen kom ik later terug. Goede voeding is ons voeden met Jezus, met wat Jezus tegen ons zegt. Geloof (d.w.z. vertrouwen op Jezus, dat hij doet wat jij niet kan) komt immers voor uit het horen van de woorden van Christus (Rom. 10:17).

Een beeldpreekje van Psalm 1 laat dit goed zien. Het zaadje wordt een vruchtdragende boom doordat hij in goede aarde is gezaaid, bevochtigd wordt door de regen en bestraald door de zon. Allemaal beelden van wie de Heer Jezus is. Hij is de goede aarde. Hij is de regen. Hij is de zon. Door hem groeien we uit tot een boom met vruchten, tot iemand die een zegen is voor de mensen om hem of haar heen.

Betekent dit dat we meer preken moeten gaan luisteren? Nee! Ons voeden met Jezus betekent zelf (en samen) gaan bijbellezen en bidden, terwijl we luisteren naar wat hij tegen ons wil zeggen. Een van de eerste dingen die Jezus zegt, is wie wij zijn. Wij zijn Gods kinderen, gewild, geliefd en bevoorrecht. Vraag maar eens aan Jezus hoe hij naar jou kijkt, vraag hem maar eens wie hij zegt dat jij bent. Je zult verrast zijn.

Leven met Jezus is fundamenteel anders. Wordt vervolgd…

Met dank aan Matthijs Vlaardingenbroek voor het idee om creatief met verf om te gaan en Willem de Vink voor het idee van beeldpreekjes.

Radijs-geloof (deel 2/3) is a post from Mark's Mind Map.

“Onze kerken zijn soms net TBS-klinieken. Zodra we weer buiten zijn, vallen we weer terug in ons oude gedrag.”

Een van mijn beste vrienden had mij uitgenodigd om op zijn jeugdgroep te komen spreken over het thema "Jezus: radicaal of fundamentalist?" Hoewel ik geen antwoord op deze vraag heb, mocht ik de gelegenheid waar nemen om te spreken over de balans tussen groeien en bouwen, tussen wie ik ben en wat ik doe. In de loop van mijn verhaal wordt het verband wel duidelijk.

Het trof mij dat het thema iets laat zien van hoe wij met Jezus omgaan. We doen soms net alsof Jezus niet is opgestaan. We doen soms alsof Jezus slechts de man met de baard en de sandalen was die 2000 jaar geleden langs het meer van Galilea liep. We gaan soms met Jezus om zoals moslims met Mohammed. Weet je wat het meest praktische verschil tussen Jezus en Mohammed is? Er zijn veel verschillen te noemen, maar het meest praktische verschil is dat Jezus leeft en Mohammed dood is. Waar leeft Jezus? In de hemel en in ons hart! Wat maakt dit uit? Alles! Bij Jezus gaat het om een relatie, niet om religie. Religie is dood, werkt van buitenaf en eist alleen. Jezus is leven, werkt van binnenuit, geeft eerst en vraagt dan.

Waarom zijn onze kerken zijn soms net TBS-klinieken? Waarom vallen we, zodra we weer buiten zijn, terug in ons oude gedrag? Omdat we liever religieus zijn dan leven met Jezus vanuit een relatie. Een relatie onderhouden is zo onvoorspelbaar, vraagt om constant onderhoud en binnen een relatie kan ik mij niet beter voordoen dan ik ben. Een relatie is soms zo frusterend en confronterend, dat we soms liever gaan voor duidelijke regeltjes. Vervelend. Saai. Ja, maar wel voorspelbaar en hanteerbaar. En ik kan het weten; ik ben ook zo’n TBS-klantje.

Maar leven met Jezus is niet moeilijk. Wij maken het moeilijk. Jezus vraagt ons niet iets voor hem te doen, maar vraagt ons hem te volgen en te gehoorzamen. Want alles wat Jezus van ons vraagt, heeft hij ons namelijk eerst gegeven. Leven met Jezus is te vergelijken met dat ik jou mijn portemonnaie geef zonder hem terug te vragen, zodat je allereerst je schulden kan betalen en daarna anderen kan helpen zonder zelf ooit echt te kort te komen.

Leven met Jezus is radicaal anders. Wordt vervolgd…

TBS-kerken (deel 1/3) is a post from Mark's Mind Map.

Afgelopen vrijdag hadden we een jonge vriend op bezoek en tijdens het eten had Timo het hoogste woord. Hij had een bakje met chocolade-vanille vla voor zich, die we vanwege de verpakking giraffevla noemen. Hij vertelde onze gast honderduit over dat hij giraffevla wel de allerlekkerste vla vindt. "Papa vindt flamingovla (aardbei-vanille smaak) het lekkerst, maar ik giraffevla." "Geniet er maar lekker van, Timo." "Tijgervla (caramel-vanille smaak) vind ik ook lekker, maar papa niet en dan moet jij het toch opeten, hè, papa?" "Ja, jongen, ook als je iets niet lekker vind, moet je het toch opeten, maar eet nu maar lekker je pap op." "Jahaa, want giraffevla vind ik veel lekkerder." En zo ging hij wel tien minuten door over hoe geweldig giraffevla wel niet is zonder ook maar één hap te nemen, terwijl wij maar steeds zeiden dat hij dan die geweldige vla maar eens op moest gaan eten. O, we lagen in een deuk. Hij wist van geen ophouden om de giraffevla de hemel in te prijzen.

Later toen de jongens naar bed waren en wij met elkaar in gesprek waren over hoe wij Jezus volgen, moesten we opeens aan dit voorval terugdenken. Plotseling drong tot ons door wat God door deze gebeurtenis tot ons wilde zeggen. Als volgelingen van Jezus kunnen we ons mond soms zo vol hebben over hoe geweldig Jezus is, hoe vol liefde hij is en hoe radicaal en uitdagend hij is – zonder zelf van hem genieten. Auw! Die was raak. Heel vaak praat ik wel over Jezus, maar ik neem hem niet tot mij. Hoe kan ik dan ooit echt doorgeven dat Jezus echt de meest geweldige persoon is, die ik ken, als ik mij niet door hem laat sterken, als ik leef zonder te genieten van zijn aanwezigheid in mijn leven? "Ja, papa, ik ga nu mijn pap opeten, hoor." Ik hoor het Timo nog zo zeggen. "Ik ook, jongen, ik ook."

Giraffevla is a post from Mark's Mind Map.

Normaal gesproken moedig ik iedereen aan om hardop en zo concreet mogelijk te bidden. Aan de ene kant omdat Jezus ook hardop bad, wanneer hij met zijn hemelse Vader sprak. Dit maakte zo’n indruk op zijn leerlingen, dat ze hem vroegen of hij hen wilde leren ook zo te bidden. (Lukas 11:1-5) aan de andere kant heb ik ook gemerkt dat hardop bidden mij helpt om mijn aandacht er bij te houden en niet in mijn gedachten te "verdwalen", zodat ik op een gegeven moment niet meer weet waar ik het ook al weer met mijn Vader over had of in gedachten al weer bezig ben met mijn werk.

Naar aanleiding van deze vraag vertelt Jezus ook nog een verhaal over iemand, die bij een vriend om eten komt vragen. Deze man vraagt zijn vriend echter niet heel algemeen om iets te eten, maar hij vraagt om brood. Bovendien vraagt hij niet zo zeer om een paar broden, maar om heel specifiek drie broden. Hij weet wat hij nodig heeft en hij vraagt zijn vriend daar zonder terug te houden om. Ik vind het een prachtig, kort en krachtig verhaal.  Het is voor mij een aanmoediging om wanneer ik aan God iets vraag daar heel concreet in te zijn; zonder mij zorgen te maken of ik dat wel aan God mag vragen. Als de vraag niet goed is, dan laat hij mij dat meestal wel weten.

Het aparte van gisteren en van vorige week is dat we nauwelijks iets gezegd hebben. Een paar korte gebeden, maar voor de rest waren we stil en het was hardstikke goed. Ik zat in gedachten allemaal te denken waarvoor of voor wie ik kon bidden, maar er kwam niets in mij op. Ik vroeg mij af waar mijn hart die dag naar uitging om met mijn Vader in de hemel te bespreken. Het enige waar ik aan dacht was: "Vader, waar gaat uw hart naar uit vandaag?" Geen antwoord. Het bleef stil. Wij luisterden. God luisterde. Niemand die wat zei. En het was goed. Het was een van de beste gebedsmomenten dit jaar. Wij waren er. God was er. We genoten van de stilte en elkaars aanwezigheid. Apart, maar gaaf!

Als mijn informatie klopt, staat in Stephen L. Carter’s boek ‘Civility’ het volgende gesprek met moeder Theresa. Ik meen dat Gijs het ooit op zijn oude weblog had staan. Ik wil het jullie als afsluiter meegeven.

Een interviewer vraagt aan moeder Theresa wat ze tegen God zegt wanneer ze bidt. "Ik zeg niet zo veel," antwoordde ze. "Ik luister slechts." Dus vroeg de interviewer haar wat God tegen haar zegt. "Hij zegt niet zo veel," zei moeder Theresa. "Hij luistert slechts." Voor de verbouwereerde interviewer nog een vraag kon stellen, voegde ze er aan toe: "En als je dat niet begrijpt, dan kan ik het je niet uitleggen."

Stil gebed is a post from Mark's Mind Map.

De video spreekt mij van dat het soms zoeken is om te kunnen genieten van wat God geeft; genieten wat – zoals ik al eerder schreef – een geschenk van God is. Wat is het soms toch moeilijk om eenvoudig en alleen te ontvangen; om te ontvangen zoals een kind dat doet. Geen woorden, slechts een glimlach en een dankbare blik.

Het spreekt mij van dat ik soms gewoon geen woorden kan vinden voor het genieten wat God geeft. Of sterker nog: dat als ik het onder woorden probeer te brengen het eerder afbreuk doet aan het moment dan dat het iets toevoegt. Herken je dat? Alsof woorden de "magie" van het moment verdrijven. Soms kunnen dingen het beste onuitgesproken blijven.

Er zijn momenten, waarop Caroline en ik elkaar aankijken en dan voelen we precies aan wat er in de ander omgaat – met name naar de jongens toe. Zelfs als 16-jarige – ver voordat we kinderen hadden – moest ik bij dit nummer al denken aan de liefde die je als ouder voor je kinderen hebt. Nu we twee geweldige jongens hebben rondlopen, is dit gevoel alleen nog maar sterker. Het refrein drukt dit naar mijn idee ook heel mooi uit. [Met de coupletten kan ik minder uit de voeten. Ik mis er zo'n stuk hoop in.] "Alles wat ik ooit wilde, alles wat ik ooit nodig had, sluit ik hier in mijn armen. Woorden zijn nu overbodig, ze doen slechts afbreuk."

Wat houd ik toch van onze jongens. Ik kan gewoon rustig gaan zitten en naar ze kijken zonder iets te zeggen en zo ontzettend van ze genieten. Onvoorstelbaar. Onvoorstelbaar dat God ook zo naar ons kijkt.

“Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft geschonken! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook.” (1 Johannes 3:1)

Break the silence is a post from Mark's Mind Map.

“Spreek alleen wanneer je de stilte kunt verbeteren.”

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Het is niet zo dat er niets gebeurd is of dat ik niets te vertellen heb. Integendeel! Maar nu ik de tijd neem om weer te schrijven, glippen mij de juiste woorden als druppels water door mijn handen. Dus… geniet van de stilte!

Enjoy the silence
Depeche mode

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can’t you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Enjoy the silence

Enjoy the silence is a post from Mark's Mind Map.

Het begon al goed op de heenreis. We stopten even om te tanken en de benen te strekken, waarop Timo gestrekt ging. Hij viel lelijk op zijn gezicht en hield er een lelijke schram net onder zijn neus en zijn linkeroog aan over. Hij was goed van streek en het duurde wel even voor hij weer een beetje gekalmeerd was. Zijn neus snuiten was overigens geen pretje de rest van de week. "Je doet me auw, papa!" heb ik vaak moeten horen.

Toen we er goed en wel waren, begon Luuk roet in het eten te gooien door als eerste flink koorts te krijgen en had vervolgens nergens zin in. Geen zin om in de sneeuw te spelen en geen zin om ook maar iets te eten, tenzij het een stukje koek was. "Koek koek" klonk het als een doorgedraaide papagaai een groot gedeelte van de dag door en "lekkuh" betekende toch echt niet lekker. Als je dan niet uitkeek, stopte hij zijn hapje mooi bij jou in de mond. "Ja, dank je de koekoek, Luuk!"

Toen Luuk na een of twee dagen weer een beetje opgeknapt was, werd Caroline ziek. Ook zij had boven de 39°C koorts. Gelukkig was Caroline er binnen twee dagen weer redelijk bovenop, maar ergens in die twee dagen is zij haar stem kwijt geraakt en die hebben we nog steeds niet terug gevonden.

Als klap op de vuurpijl kreeg Timo in de loop van de week steeds een hogere temperatuur. Op een gegeven moment had hij boven de 40°C koorts. Een kinderparacetamol drukte de koorts wel, maar echt beter wilde hij niet worden. "Ik weet het niet meer, papa," was zijn manier om aan te geven, dat hij zich echt niet lekker voelde. Skiën, sleeën of lekker in de sneeuw spelen kon hem allemaal niet boeien. Alleen de gondels hielden hem op de been, dat was voor hem de vakantieattractie. De mooiste dag van de vakantie was wel de dag dat we zowel de roze als de blauwe gondel gedaan hebben. "Vier gondels vandaag, he, papa!" Maar wat echt vervelend is dat hij tot op de dag vandaag zonder zetpil boven de 39°C koorts blijft houden. De huisarts kan niets voor hem doen. Timo moet op eigen kracht beter worden. Och, arme jongen. Gelukkig kan hij zich nog wel vermaken, maar bruisen van energie zoals anders doet hij niet.

    

Ergens tussendoor ben ik ook nog een middag en avond flink misselijk geweest om het rijtje van ziek, zwak en misselijk vol te maken. Mijn zwager is blijkbaar van een beter bouwjaar, want hij heeft nergens last van gehad. We hebben overigens wel mooi weer en goede sneeuw gehad, maar op de laatste dag na niet tegelijkertijd. Kortom, het was een bijzondere vakantie. Het ging iets anders dan we hadden gedacht, maar we hebben wel genoten. En dat is een cadeautje van God.

“Ik heb vastgesteld dat voor de mens niets goeds is weggelegd, behalve vrolijk te zijn en van het leven te genieten, want wanneer hij zich aan eten en drinken te goed doet en geniet van al het goede dat hij moeizaam heeft verworven, is dat een geschenk van God.” (Prediker 3:12-13)

Wintersportvakantie is a post from Mark's Mind Map.